สาเหตุทางจิตวิทยาที่มีผลต่ออาการคืออะไร? บทความนี้จะอธิบายว่า “สาเหตุทางจิตวิทยาที่มีผลต่ออาการ” หมายถึงอะไร, ปัจจัยทางจิตใจต่างๆ ส่งผลต่อความรุนแรงและรูปแบบของอาการอย่างไร และแนวทางการประเมินและจัดการที่เป็นประโยชน์สำหรับผู้ป่วยและผู้ดูแล ในช่วงแรกคุณจะได้เรียนรู้ปัจจัยหลัก ตัวอย่างจากงานวิจัย และแนวทางปฏิบัติที่ใช้ได้จริงเพื่อบรรเทาอาการและลดการกำเริบ เข้าใจประเภทของสาเหตุทางจิตวิทยาที่พบบ่อย รู้วิธีการประเมินและจัดการปัจจัยเหล่านี้ในบริบทการรักษา รับตัวอย่างงานวิจัยและแหล่งข้อมูลเชื่อถือได้เพื่ออ้างอิง ปัจจัยทางจิตวิทยาหลักที่มีผลต่ออาการมีอะไรบ้าง? ปัจจัยทางจิตวิทยาที่มีผลต่ออาการมักแบ่งเป็นหลายกลุ่ม เช่น ความเครียดเรื้อรัง อารมณ์ซึมเศร้า ความวิตกกังวล รูปแบบการคิดที่ไม่ยืดหยุ่น และประสบการณ์ในวัยเด็ก แต่ละปัจจัยสามารถเพิ่มความไวต่อการเกิดอาการหรือเปลี่ยนวิธีที่อาการแสดงออก ประเภทปัจจัย ตัวอย่างอาการ เกณฑ์/สัญญาณที่ประเมิน แนวทางการรักษ/จัดการ ความเครียดเรื้อรัง อาการปวดหัว ความเหนื่อยล้า เพิ่มการกำเริบของโรคทางกาย ประวัติเหตุเครียดต่อเนื่อง การหลีกเลี่ยง การบำบัดความเครียด พัฒนาทักษะการเผชิญ ภาวะซึมเศร้า ท้อแท้ ลดแรงจูงใจ ปรับพฤติกรรมการนอน คะแนนคัดกรองซึมเศร้า ระยะเวลาเกินสองสัปดาห์…
หมวดหมู่: ภาวะสมาธิสั้น
ADHD (ภาวะขาดความสนใจ/มีพฤติกรรมซุกซนเกินปกติ) เป็นภาวะพัฒนาการทางระบบประสาทที่ส่งผลต่อความสามารถในการจดจ่อ การควบคุมความหุนหันพลันแล่น และระดับกิจกรรม ผู้ที่มีภาวะ ADHD อาจประสบปัญหาในการจดจ่อ การจัดระเบียบ และการจัดการเวลา แม้ว่าอาการจะแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล การเข้าใจภาวะ ADHD สามารถช่วยให้บุคคล ครอบครัว และผู้สอนพัฒนากลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพในการจัดการกับความท้าทายในชีวิตประจำวันได้ โปรดอ่านบทความของเราเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับอาการ การวินิจฉัย ทางเลือกในการรักษา และเคล็ดลับปฏิบัติได้จริงสำหรับชีวิตประจำวัน
ความสัมพันธ์ระหว่างสมาธิสั้นและวิตกกังวล
ความสัมพันธ์ระหว่างสมาธิสั้นและวิตกกังวลคืออะไร? บทความนี้จะช่วยให้ผู้อ่านรู้ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างสมาธิสั้นและวิตกกังวล มีลักษณะอย่างไร, อาการที่ควรสังเกต, การประเมินและการวินิจฉัยที่ถูกต้อง, รวมถึงแนวทางการรักษาและการจัดการที่เป็นประโยชน์สำหรับผู้ป่วยและครอบครัว. คีย์เวิร์ดหลักคือ ความสัมพันธ์ระหว่างสมาธิสั้นและวิตกกังวล ซึ่งจะปรากฏในหัวข้อและเนื้อหาเพื่อให้ตรงกับความต้องการของการค้นหา. ความสัมพันธ์ระหว่างสมาธิสั้นและวิตกกังวลเป็นเรื่องที่พบบ่อยและซับซ้อน การประเมินต้องแยกอาการร่วมและอาการหลักออกจากกัน การรักษามักต้องออกแบบแบบผสมผสาน ระหว่างยาและการบำบัด ทำไมสมาธิสั้นจึงมักเกิดร่วมกับวิตกกังวล? สมาธิสั้นหรือ Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder มักมีอาการร่วมกับภาวะทางจิตเวชอื่นๆ หนึ่งในนั้นคือโรควิตกกังวล ทั้งเด็กและผู้ใหญ่สามารถมีสองภาวะนี้ร่วมกันได้. ความสัมพันธ์เกิดจากปัจจัยทางชีวภาพและสภาพแวดล้อมที่ทับซ้อนกัน เช่น การทำงานของระบบสมองที่ควบคุมความสนใจ อารมณ์ และการควบคุมตนเอง นอกจากนี้ ความเครียดจากปัญหาการเรียนหรือการทำงานที่เกิดจากอาการสมาธิสั้นอาจกระตุ้นให้เกิดหรือทำให้อาการวิตกกังวลแย่ลง. อาการที่บ่งชี้ว่ามีสมาธิสั้นร่วมกับวิตกกังวล? การมีอาการร่วมกันไม่ได้หมายความว่าทุกอาการมาจากสาเหตุเดียวกัน ผู้ป่วยอาจแสดงอาการสมาธิสั้นเป็นหลัก พร้อมกับอาการวิตกกังวลที่ชัดเจน เช่น ความกังวลเกินเหตุต่อสถานการณ์ประจำวัน หรือมีอาการกลัวและหลีกเลี่ยงสิ่งที่ทำให้วิตกกังวล. อาการสมาธิสั้น (ย่อ) ความยากลำบากในการรักษาความสนใจ, ความกระสับกระส่าย, การกระทำที่หุนหันพลันแล่น,…
การฝึกการผ่อนคลายหลังวันทำงาน
การฝึกการผ่อนคลายหลังวันทำงาน: วิธีปฏิบัติจริงเพื่อคืนพลังและลดความเครียด บทความนี้จะสอนคุณวิธีฝึกการผ่อนคลายหลังวันทำงานด้วยเทคนิคที่ปฏิบัติง่ายและมีเหตุผลรองรับ, ให้ผู้อ่านเข้าใจแนวทางเลือกวิธีที่เหมาะสมกับสภาพร่างกายและตารางเวลา, และมีตัวอย่างการฝึกจริงให้ลองใช้ทันที. คำว่า “การฝึกการผ่อนคลายหลังวันทำงาน” จะถูกนำมาใช้เป็นแกนกลางของเนื้อหาเพื่อให้คุณกลับมาพร้อมพลังและหลับได้ดีขึ้น. สิ่งที่ผู้อ่านจะได้: วิธีปฏิบัติสั้นและยาว, เทคนิคหายใจ, การผ่อนคลายกล้ามเนื้อ, และแนวทางปรับเชิงพฤติกรรม เวลาในการฝึก: ตั้งแต่ 5 นาทีถึง 45 นาที เลือกให้เข้ากับตาราง ทำอย่างไรจะฝึกการผ่อนคลายหลังวันทำงานได้จริง? เริ่มต้นด้วยการกำหนดเป้าหมายสั้น ๆ ว่าคุณต้องการผลลัพธ์แบบใด เช่น ลดความตึงเครียดทันที หรือต้องการเตรียมตัวก่อนนอน. เลือกวิธีฝึกที่ใช้เวลาได้จริงในชีวิตประจำวัน เช่น 5-15 นาทีหลังเลิกงาน หรือ 20-30 นาทีสำหรับการฝึกเชิงลึก. ขั้นตอนเริ่มต้นที่ใช้ได้ทุกคน 1) หาพื้นที่สงบเล็ก ๆ ในบ้านหรือที่ทำงาน. 2)…
การปรับกิจกรรมครอบครัวให้มีโครงสร้าง
จะเรียนรู้อะไรบ้างในบทความนี้เกี่ยวกับการปรับกิจกรรมครอบครัวให้มีโครงสร้าง ในบทความนี้คุณจะได้เรียนรู้หลักการปฏิบัติจริงเพื่อการปรับกิจกรรมครอบครัวให้มีโครงสร้าง, ขั้นตอนออกแบบตารางกิจกรรม, เทคนิคสนับสนุนพฤติกรรมเด็กและผู้ใหญ่ในบ้าน, และตัวอย่างการนำไปใช้ในสัปดาห์จริง การปรับกิจกรรมครอบครัวให้มีโครงสร้างจะช่วยเพิ่มความชัดเจน ลดความขัดแย้ง และส่งเสริมพัฒนาการของเด็กทั้งทางอารมณ์และพฤติกรรม เข้าใจเหตุผลว่าทำไมโครงสร้างจึงสำคัญสำหรับครอบครัว ได้แผนลงมือทำ 6 ขั้นตอนเพื่อออกแบบกิจวัตรครอบครัว ตัวอย่างกิจกรรมพร้อมคำแนะนำการติดตามผล ทำไมการปรับกิจกรรมครอบครัวให้มีโครงสร้างสำคัญต่อการเลี้ยงดู โครงสร้างกิจกรรมหมายถึงการมีตารางเวลา กฎเกณฑ์ที่ชัดเจน และความคาดหวังร่วมกันภายในบ้าน ระบบนี้ช่วยให้สมาชิกในครอบครัวรู้หน้าที่ของตน ลดความไม่แน่นอน และเพิ่มความปลอดภัยทางอารมณ์สำหรับเด็ก งานวิจัยด้านพัฒนาการพบว่ากิจวัตรที่สม่ำเสมอสัมพันธ์กับการนอนที่ดีขึ้น, พฤติกรรมที่มีวินัยมากขึ้น, และการจัดการอารมณ์ที่ดีขึ้นของเด็ก การมีโครงสร้างยังช่วยผู้ปกครองลดความเครียดจากการตัดสินใจซ้ำๆ ในแต่ละวัน จะเริ่มการปรับกิจกรรมครอบครัวให้มีโครงสร้างได้อย่างไร? เริ่มจากการสำรวจสถานการณ์ปัจจุบันของครอบครัว, ระบุปัญหาหลัก เช่น เวลานอนไม่แน่นอนหรือการบ้านล่าช้า, แล้วกำหนดเป้าหมายที่ชัดเจนสำหรับสัปดาห์และเดือนข้างหน้า การปรับต้องเริ่มเล็กๆ แล้วค่อยขยาย ขั้นตอน 1: ประเมินกิจวัตรปัจจุบัน บันทึกกิจกรรมประจำวันของครอบครัวเป็นเวลา 3-7 วัน โดยระบุเวลาเริ่มต้นและสิ้นสุดของกิจกรรมหลัก…
ปัจจัยทางพันธุกรรมต่อสมาธิสั้น
ปัจจัยทางพันธุกรรมมีผลต่อสมาธิสั้นอย่างไร? บทความนี้จะอธิบายเรื่อง “ปัจจัยทางพันธุกรรมต่อสมาธิสั้น” เพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจหลักฐานทางพันธุกรรม ผลต่อการวินิจฉัย การรักษา และแนวทางปฏิบัติที่เป็นประโยชน์สำหรับครอบครัวและผู้เชี่ยวชาญ ทางบทความจะอ้างงานวิจัยและแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้โดยตรง และเสนอแนวทางที่สามารถนำไปใช้ได้จริง. ผู้อ่านจะได้รู้ว่าพันธุกรรมมีบทบาทใดต่อความเสี่ยงของสมาธิสั้น ชัดเจนเกี่ยวกับแนวทางประเมินและผลต่อการรักษา ตัวอย่างการวิจัยและข้อเสนอแนะสำหรับครอบครัวและผู้เชี่ยวชาญ อะไรคือหลักฐานที่แสดงว่าปัจจัยทางพันธุกรรมมีบทบาทต่อสมาธิสั้น? หลักฐานมาจากหลายรูปแบบของการวิจัย เช่น การศึกษาแฝด การศึกษาแหล่งกำเนิดครอบครัว การวิเคราะห์พันธุกรรมระดับวงกว้าง และการศึกษาเชิงโมเลกุล ข้อสังเกตที่ชัดเจนคือความชุกของสมาธิสั้นในญาติใกล้ชิดสูงกว่าประชากรทั่วไป ซึ่งชี้ว่ามีองค์ประกอบทางพันธุกรรมที่สำคัญ. ตัวชี้วัดสำคัญจากงานวิจัยคือการประมาณความโน้มเอียงทางพันธุกรรม (heritability) ที่สูง ซึ่งหมายความว่าปัจจัยทางพันธุกรรมมีส่วนในการอธิบายความแตกต่างของอาการระหว่างบุคคล อย่างไรก็ดี ปัจจัยสิ่งแวดล้อมยังมีบทบาทสำคัญและทำงานร่วมกับยีน. สำหรับการอ้างอิงเชิงสรุปเกี่ยวกับบทบาททางพันธุกรรมและการประเมินงานวิจัยเชิงประชากร สามารถดูข้อมูลจากหน่วยงานวิชาการที่เชื่อถือได้ เช่นข้อมูลจาก National Institute of Mental Health ซึ่งสรุปหลักฐานเชิงพันธุกรรมเกี่ยวกับสมาธิสั้นได้อย่างชัดเจน: ข้อมูลจาก National Institute of…
การวางแผนระยะยาวเพื่อพัฒนาการที่มั่นคง
จะเริ่มการวางแผนระยะยาวเพื่อพัฒนาการที่มั่นคงอย่างไร? ในบทความนี้ คุณจะได้เรียนรู้แนวทางปฏิบัติขั้นตอนโดยใช้หลักการการวางแผนระยะยาวเพื่อพัฒนาการที่มั่นคง ทั้งการตั้งเป้าหมาย การวัดผล การเลือกกลยุทธ์ และการติดตามผลแบบต่อเนื่อง การวางแผนระยะยาวเพื่อพัฒนาการที่มั่นคง จะช่วยให้เด็ก ครอบครัว สถาบันการศึกษา และชุมชนมีเส้นทางที่ชัดเจนสำหรับการพัฒนาอย่างยั่งยืน เข้าใจองค์ประกอบหลักของการวางแผนระยะยาว กำหนดตัวชี้วัดที่สามารถติดตามได้จริง เลือกกลยุทธ์ที่สอดคล้องกับบริบทและทรัพยากร จะกำหนดเป้าหมายและตัวชี้วัดอย่างไรเพื่อให้พัฒนาการมั่นคง? การตั้งเป้าหมายระยะยาวต้องชัดเจน แบ่งเป็นขั้นตอนที่จับต้องได้ และมีตัวชี้วัดที่สามารถวัดผลได้ในช่วงเวลาต่าง ๆ การใช้กรอบงานที่แบ่งเป็นช่วงวัย ช่วยให้การติดตามสะดวกและสอดคล้องกับสมรรถภาพที่ควรพัฒนา ช่วงวัย เป้าหมายหลัก ตัวชี้วัด แนวทางปฏิบัติ ก่อนคลอด – แรกเกิด รากฐานทางสุขภาพและการเลี้ยงดู การเข้าถึงบริการก่อนคลอด, น้ำหนักแรกเกิด ส่งเสริมโภชนาการแม่, การให้ความรู้ผู้ปกครอง วัยทารก – วัยเด็กเล็ก พัฒนาการด้านความสัมพันธ์ ร่างกาย และภาษา…
การบูรณาการการรักษาหลายมิติ
การบูรณาการการรักษาหลายมิติ: คุณจะได้เรียนรู้อะไร และมีประโยชน์อย่างไร บทความนี้อธิบายแนวคิดและการปฏิบัติของ การบูรณาการการรักษาหลายมิติ โดยจะตอบคำถามเชิงปฏิบัติ เช่น องค์ประกอบหลัก วิธีออกแบบแผนการรักษา การประสานทีมสหสาขาวิชาชีพ และวิธีวัดผลลัพธ์ ผู้เขียนจะใช้กรอบความคิดแบบชีวะ-จิต-สังคม (biopsychosocial) เพื่ออธิบายการบำบัดแบบผสมผสานและแนวทางที่เป็นหลักฐานรองรับ การบูรณาการการรักษาหลายมิติ การบูรณาการการรักษาหลายมิติคืออะไรและเมื่อใดที่ควรใช้ องค์ประกอบหลักของแผนการรักษาที่ครอบคลุมทั้งร่างกาย จิตใจ และสังคม ตัวอย่างการจัดทีมและขั้นตอนปฏิบัติที่นำไปใช้ได้จริง การบูรณาการการรักษาหลายมิติช่วยผู้ป่วยอย่างไร? การบูรณาการการรักษาหลายมิติเน้นการรักษาที่คำนึงถึงปัจจัยทางชีวภาพ จิตวิทยา และสังคม ผู้ป่วยที่มีภาวะซับซ้อน เช่น โรคเรื้อรัง ความผิดปกติทางจิต ภาวะแทรกซ้อนหลายระบบ หรือปัญหาพฤติกรรม จะได้ประโยชน์เมื่อการรักษาไม่ถูกจำกัดแค่การให้ยาหรือการรักษาแบบเดี่ยวๆ แต่มีการวางแผนร่วมโดยทีมสหสาขาวิชาชีพ ประโยชน์ที่ตรวจสอบได้ ผลลัพธ์จากการบูรณาการมักรวมถึงการลดอาการ ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันเพิ่มขึ้น คุณภาพชีวิตดีขึ้น และการลดการกลับมารักษาซ้ำ ทั้งนี้ผลลัพธ์จะแตกต่างตามสภาพและความเข้มข้นของการแทรกแซง องค์ประกอบหลักของแผนการรักษาหลายมิติ: อะไรบ้างและต้องมีใครเข้าร่วม?…
การใช้เทคนิคความระลึกและการจัดลำดับ
การใช้เทคนิคความระลึกและการจัดลำดับ: คุณจะได้เรียนรู้อะไร บทความนี้จะอธิบายหลักการและวิธีฝึก “การใช้เทคนิคความระลึกและการจัดลำดับ” เพื่อปรับปรุงความจำระยะสั้น การเรียกข้อมูลกลับ และการจัดลำดับงานหรือความคิดในชีวิตประจำวันและการเรียนรู้ คุณจะได้แนวทางปฏิบัติ เทคนิคที่พิสูจน์ได้เชิงวิชาการ และตัวอย่างการฝึกที่ทำได้จริงเพื่อเห็นผลในระยะสั้นและระยะยาว เข้าใจความแตกต่างระหว่างการระลึกและการจัดลำดับ เรียนรู้เทคนิคปฏิบัติ เช่น การเรียกซ้ำ การสร้างภาพเชื่อมโยง และการแบ่งขั้นตอน รู้วิธีประยุกต์ใช้กับการเรียน การทำงาน และการฝึกสมาธิ ทำไมการระลึกและการจัดลำดับสำคัญสำหรับการเรียนรู้และการทำงาน? การระลึก (retrieval) คือกระบวนการเรียกข้อมูลจากหน่วยความจำ ส่วนการจัดลำดับ (sequencing) เกี่ยวกับการเรียงลำดับขั้นตอนความคิดหรือการกระทำอย่างเป็นระบบ ทั้งสองทักษะช่วยให้ข้อมูลที่เรียนรู้ถูกนำกลับมาใช้ได้จริงและต่อเนื่องเมื่อเผชิญกับงานที่ซับซ้อน การฝึกให้ชำนาญทั้งสองด้านจะช่วยลดข้อผิดพลาดเมื่อทำงานหลายขั้นตอน เพิ่มความสามารถในการวางแผน และช่วยให้การทบทวนความรู้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เทคนิคหลักอะไรบ้างที่ใช้ได้ผลจริง? เทคนิคต่อไปนี้เหมาะสำหรับผู้เรียนทุกวัยและสามารถปรับให้เข้ากับเป้าหมายเฉพาะได้ เทคนิคแต่ละแบบเน้นการกระตุ้นการระลึกและการฝึกจัดลำดับอย่างเป็นระบบ 1) การเรียกซ้ำ (Retrieval practice) การพยายามเรียกข้อมูลออกมาโดยไม่ดูตัวช่วย เช่น สอบถามตัวเองหรือทำแบบฝึกหัดเป็นวิธีที่มีหลักฐานวิชาการรองรับว่าช่วยเพิ่มความจำระยะยาวและความเข้าใจของเนื้อหา…
ปัจจัยก่อนคลอดและระหว่างตั้งครรภ์
ปัจจัยก่อนคลอดและระหว่างตั้งครรภ์: บทความนี้จะช่วยให้คุณเข้าใจอะไร บทความนี้จะอธิบายว่า “ปัจจัยก่อนคลอดและระหว่างตั้งครรภ์” คืออะไร, ปัจจัยใดบ้างที่มีงานวิจัยเชื่อมโยงกับการพัฒนาการของทารก, กลไกที่เป็นไปได้, และแนวทางปฏิบัติที่สามารถลดความเสี่ยงได้ ผู้เขียนจะเน้นข้อเท็จจริงจากแหล่งข้อมูลเชิงวิชาการและหน่วยงานสาธารณสุข เพื่อให้คุณนำไปใช้ในการดูแลตัวเองหรือให้คำแนะนำแก่ผู้ตั้งครรภ์ได้อย่างมีข้อมูล คุณจะได้รู้ปัจจัยเสี่ยงหลักก่อนคลอดและระหว่างตั้งครรภ์ เข้าใจวิถีกระทบต่อพัฒนาการสมองของทารกและวิธีลดความเสี่ยง มีตัวอย่างเชิงคลินิกและแหล่งข้อมูลเชื่อถือได้เพื่ออ้างอิง ปัจจัยหลักก่อนคลอดและระหว่างตั้งครรภ์คืออะไรและมีประเภทใดบ้าง? ปัจจัยก่อนคลอดและระหว่างตั้งครรภ์คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับมารดาหรือทารกตั้งแต่ช่วงก่อนเริ่มตั้งครรภ์จนถึงการคลอด ซึ่งสามารถแบ่งเป็นหมวดหมู่ได้ เช่น พฤติกรรมของมารดา สภาวะทางการแพทย์ เภสัชภัณฑ์ การติดเชื้อ สิ่งแวดล้อม และภาวะทางโภชนาการ ปัจจัยเหล่านี้อาจส่งผลต่อการเติบโตของตัวอ่อน การพัฒนาของสมอง และผลลัพธ์ด้านสุขภาพระยะยาวของเด็ก ตารางสรุปประเภทปัจจัยและผลกระทบที่พบบ่อย หมวดปัจจัย ตัวอย่าง ผลต่อทารก/พัฒนาการ แนวทางการจัดการ พฤติกรรมมารดา สูบบุหรี่, ดื่มแอลกอฮอล์, ใช้สารเสพติด เพิ่มความเสี่ยงคลอดก่อนกำหนด, น้ำหนักแรกเกิดต่ำ, ปัญหาพัฒนาการ หยุดพฤติกรรมเสี่ยง, ให้คำปรึกษาและโปรแกรมเลิกบุหรี่…
แบบประเมินพฤติกรรมผู้ปกครองและครู
ทำไมต้องใช้แบบประเมินพฤติกรรมผู้ปกครองและครู? , สิ่งที่จะได้รับจากบทความนี้ บทความนี้จะอธิบายหลักการใช้งานแบบประเมินพฤติกรรมผู้ปกครองและครู, ประเภทของแบบประเมินที่นิยม, วิธีกรอกและตีความผล, ข้อควรระวังด้านจริยธรรมและการสื่อสารระหว่างผู้ปกครองกับครู และแนวทางนำผลไปใช้เพื่อพัฒนาเด็กและนักเรียน โดยผู้อ่านจะได้ตัวอย่างรูปแบบคำถาม เทคนิคการรวมข้อมูลจากหลายแหล่ง และแหล่งอ้างอิงที่เชื่อถือได้ เช่น แนวทางการวินิจฉัยทางคลินิกที่เกี่ยวข้อง เข้าใจองค์ประกอบหลักของแบบประเมินผู้ปกครองและครู เรียนรู้วิธีรวบรวมและเปรียบเทียบข้อมูลจากครูและผู้ปกครอง รู้วิธีตีความผลเพื่อวางแผนการสนับสนุนเด็ก อะไรคือองค์ประกอบหลักในแบบประเมินพฤติกรรมผู้ปกครองและครู? หมวด อาการหรือพฤติกรรม ตัวอย่างที่ผู้ปกครองสังเกต ตัวอย่างที่ครูสังเกต สมาธิ ยากต่อการตั้งใจในงาน, ละเลยรายละเอียด ไม่จบกิจกรรมที่บ้าน, หลงลืมการบ้าน หลุดโฟกัสในชั้นเรียน, ทำงานไม่เสร็จ ความกระสับกระส่าย/หุนหันพลันแล่น วิ่งเล่นมากเกิน, พูดคุยขัดจังหวะ ปีนป่ายหรือเคลื่อนไหวมากในบ้าน ลุกออกจากที่นั่งบ่อย, ขัดจังหวะเพื่อน ทักษะสังคม มีปัญหาในการร่วมกลุ่ม, ยากต่อการแบ่งปัน ทะเลาะกับพี่น้องหรือเพื่อนบ้าน ไม่ปฏิบัติตามกฎกลุ่ม, ถูกแยกออกจากกิจกรรม…